Aklımın odalarını tıka basa dolduran kelimelerden birkaçını tutup bir şeyler yazmak istiyorum. Beceremiyorum. Kalem; yıllık izne ayrılmış bir personel gibi uzaktan uzaktan bakıyor gözlerimin içine… “Çalışmak istemiyorum be kaptan, anlaşamıyoruz biz senle” diyor mürekkebinin soğukluğunu gizlemek için. Isınmıyor bir türlü mürekkep demek ellerimde diyorum kendi kendime. Yazdıklarım ve yazacaklarım, kalemimin dahi içinde bir heyecan uyandırmıyor, ısıtamıyor kelimeleri… kelimelerin içinden geçenleri.

Arka fondaki keman telleri üzerinde cambazlık yapan Farid Farjad’a kulak veriyorum bir süre. Sessizliğine gömülüyorum notalardan çıkan ahengin… Arşeyi öyle bir koşturuyor ki kemanındaki dört teli üzerinde, her koşuşta içimden bir damar kesilip kalbime akmaya başlıyor adeta. Sanki, sanki yıllarca birbirini arayıp durmuş iki sevgili gibi sevişiyor keman ve arşesi… böyle ihtiraslı ve muhteşem bir aşkı bırak yaşamayı, izlemek bile herkese nasip olmaz bence diyorum kendi kendime. Notadan notaya geçişindeki kayganlığını yakalamaya çalışıyorum. Her denememde ayağım kayıyor… Hayat boşluğundan aşağı düşüyorum.
Yalan yok, ürperiyorum bu adamı dinlerken. Çocukluğumdan tutup 50’ li henüz yaşamadığım yaşlara kadar uzun bir yolculuk yaptırıyor bana resmen. Neydim, ne oldum, ne olacağım sorusunu sorduruyor defalarca hüzünlü tınılarıyla.

Kalemime dönüp, son bir kez daha deneyelim mi dercesine bakıyorum. “Boş beyaz yaprağı dolduracak kadar anlamlı bir kelimen yok senin, çabalaman boşuna” diyor.

…ve ben yine SUSUYORUM.

Takvimler hafızasını yitirirken, şuursuzlaşırken vakitler tam da…

Salıyı Perşembeye bağlayan bir gece…

İpin ucu kaçırılmış yani anlasana!

Yani sensiz ve densiz saatler…

Yelkovanlar çivilenmiş sanki ayak bileklerinden…

Yani en ufak ilerleme dahi yok hayatta…

Başka bir eve sığdırman mümkün müdür dört duvar arasına inşa ettiğin küçük dünyanı…

Dışarısı korkunç ve gülünçtür…

Dışarısı zehir,dışarısı zemberek…

Kendinden taşınabilir mi insan…

Aslında ben düşünmedim değil…

Ama senden gayri nereye gidilir…

Nereden yola çıkılır ki vazgeçmek için…

Ardı arkası kesilir mi yolların…

Eğer kesilirse kanar mı şeritler…

Vedaların güzergahını belirleyen o ak çizgiler…

Çağrışım hız limitini zorluyor zihnimde…

Halının altında bulursun hani yıllardır aradığın ben’liğini…

Herhangi bir nesne gibi…

Olmasa da olur gibi…

Bir hatıradan diğerine sürükler seni görüntüler, son sürat…

Kolay mı yurdundan oluyorsun…

Göze almalıydın bütün manevi ölümleri…

Kelimenin tam anlamıyla yalnız, bir anlamda da yarımsın…

Peki ben şuan neye benziyorum biliyor musun…

Dur ben söyleyeyim, malzemeden çalınarak yapılmış özgürlük heykellerine -ki devrilmek üzereyim…

Çünkü eksik sol ayağım çünkü kırık kolum kanadım…

Sen’deli(ri)yorum hep senden bahsederken…

Görüyorsun ya tökezliyorum sana her adımımda…

Adımda verilmiyor ki sokağına adres olayım sana yazılanlara!

Ben ruhunu tarif ediyorum mesela bu mektubu sana ulaştıracak olan yağmura…

Yüreğim zarfa sığmıyor onu da elden teslim ederim diye avutuyorum yalnızlığımı…

Dualarımı cevapsız bırakma sevgili…

Çünkü aklım soru işaretlerinin işgalinden kurtulamamakta…

Beyazlar neden renklilerden ayrılır örneğin…

Kırmızı leke midir kıyafetlerimde…

Beni öpen dudaklar akşamdan suya bastırılsa günahtan eser kalmaz mı…

Deterjan üreticilerinin aşk için de parlak fikirleri var mıdır…

Peki ya fikirler nasıl arındırılır üzerlerine yapışan kirden…

Gitmek zorunda mıydın sevgili…

Sen özenle yerleştirirken valizine eski yaralarını…

Parmakların ‘kal’ diyordu duydum…

Bozuk fermuara söverek doğrulurken gözyaşlarının kokusu odaya dağılıyordu…

Hüzün kimseye böylesine yakışmamıştır eminim…

Yaratırken ne kadar emek sarf etmişse de yüzünün dizaynına, Tanrı bile gözlerine inanamazdı bunun karşısında…

Eğer görebilseydi!

Ve hareket ediyorsun ağır ağır kıyılarımdan…

Palamarını atarak hür bıraktığım gemiler gibi…

Ellerimin arasından kayıp gidiyorsun…

Yol üstü hayal kırıklıklarına da uğrayacaksın biliyorum…

Ve hakaret ediyorsun yaşanılanlara…

Rüzgarın yine haylazlığı tutmuş…

Saçların da bir savruldu mu sözlerini unutturuyor adama…

Ne diyordum ben sahi? Doğru ya! (Ni)sana varma çabamı anlatıyordum kelebek kılığında…

Etrafımdaki ipek_ten örgüleri aşarak baharı müjdeleyecektim…

Bak yine kozam paramparça…

Yoksun ya güneşin de varlığıyla yokluğu bir!

Ben seni anımsadığımda daha çok üşüyorum nedense…

İklim ayırt etmeksizin…

Gecem de eşit değil gündüzüm de…

O coğrafi terimler tümüyle yalan!

Ekinokslara aldanmamalı senin anlayacağın…

Gitmek zorunda mıydın sevgili…

Parmakların ‘kal’ diyordu duymamış olamazsın…

Kalbin ‘hataya’ düştü belli ki…

Ben gözaltındaydım, akşamüstündeydim, gözlerinin hizasındaydım…

Ender rastlanan bir hastalık gibi seviyordum seni…

Tarihteki o saf aşkların hepsine inat terbiyesizdi bizim aşkımız…

Yaralarımızı birbirimize açarak sevişirdik…

Derinlerimize kadar işlerdi dokunuşlar…

Öperdim içinden, sesinden, ruhundan…

Yüreğimin önündeki ablukayı kırarak can evime girmişti dürüstlüğün…

(Tımar)haneme tecavüz!

Hani bakışların çığlığa dönüşmüştü tenimdeki sessizliği bozarak…

Katlime fermandı o an ki gülüşün…

Koptu inceldiği yerden kıyamet…

Mahşer salonunda hazırlıklar tamamlandı…

Kıldan ince kılıçtan keskin olmasına rağmen trafik akıcıydı Sırat Köprüsünde…

Cennetle cehennem arasındaydım bense…

Adım Araf!

Nasıl olsa topraklarımdan geçeceksin sandım…

Yanılttı beni de sensizliğime inen ayetler…

Keza senin izinden giderek terk etti beni kendime dair bütün inançlarım…

Fihristinde küskün bir harftir şimdi varlığım…

Artık hesap kavgası edenleri gördüğümde bir tebessüm takınıyorum suretime…

Sana bu mektubu şimdiki zamana öç besleyen akreplerin nezaretinde yazdım…

Er ya da geç okuyacaksın…

Ağzında yangın çıkaracak bazı kelimeler…

Sancılarımı buruşturup bir köşeye atacaksın…

Beni öldürmeden gitmek zorunda mıydın sevgili…

Sözlerinle intihara teşebbüs etmem için gözlerindeki bir odanın ışıklarını açık bırakman yeterliydi…

İyi bak Sen’ime sevgili ve kal düşlerimle…

Cevap arıyoruz.

Bir erkek normal şartlar altında hiçbir şekilde bırakın sevgilisinin, normal kızların bile umumi erkek wc’ sine girmeyeceğini, alfabe kadar iyi bilir. Böyle bir gerçeklikten haberdar olan şahsiyet, sevgilisi olan dişi kişiliğin kendisine yazdığı aşk mesajını okuyamayacağını biliyorsa, neden insanların ıkınırken boş boş bakındığı bir kapıya böyle bir ileti yazar.

Ortaya 2 seçenek çıkıyor. Birinci seçenek, pek muhterem aşık efendi, aşkta tavan yapmış olup, “sevgilisinin; onun tuvalete yazdığı mesajını okuyabilme ihtimali” ni seviyor. Bu noktada yapılabilecek bir şey zaten yok, köprüden önceki son çıkışı kaçırmış bu arkadaş. Çözümsüzlükler çukuruna düşmüş, hakkında doktorlar bile Allahtan ümit kesilmez diyemiyorlar. Ümitsiz vaka olmuş.

İkinci seçenek (ki benim kanımca ağır basan seçenek bu) aşksal iletisini erkek wc sinin kapısına yazan şahıs, birinci dereceden gay. Bahsi geçen Leyla abla (abi) Gay olduğu için ve erkek tuvaletini kullanabilitesi olduğu için aşkını böyle bir yere ilan etmiş.

İlişki böyle bir boyuttaysa, aşkı itirafın yeri hiç önemli değil. Hatta layık olduğu yere bile yazmış diyebilirim. Bülent abimizin Armağan ablamız ile evlendiği ülkemizde, aşkı itirafın hiç yeri ve zamanı olur mu?

“Leyla, ela gözlü bir çöl ahusu
Saçları bahtından daha siyahtır…”

Tek Yüreğin içinde resimli hikayelerimiz var
Ben yazarken o deklanşöre basıyordu.
Ben kelimelere anlamlar verirken
O renkler verirdi cebinden

Ender bir insandı
Günaydınlarımızda susarken
Gürültüde en gür sesimizi çıkarırdık

Ay salkımında bir gölgeye
Beraber CAN olurduk
Sinop’un soğuk sularını
Adana’nın en sıcak cesaretinde
Yatırırdık dostluğumuza

Ben susarken o konuşur
Ben konuşurken o susardı
Ben susarken
Bazen o da susardı
O zaman kalemimle
Onun deklanşörü aydınlanırdı

O, en güzel zamanlara
En güzel gözünü sunardı
Ben bakakalırdım
Bir de susakalırdım

Acıları, tatlıyla sunmaz
En acısıyla yedirirdi
Ama unuturdu benim
Adanalı olduğumu

Ender biridir sözleriyle
Ender biridir kareleriyle
Ender biridir dinlemeleriyle
Ender biridir kelime mühendisliğiyle
Ender biridir tükenmeyen mürekkebiyle
Ender biridir CANIYLA, KANIYLA ve KENDİYLE

Bir yılımın her gününe sığan Ender gardaşımın birinci yılını kutlarım.

Ben de 5000. postumu ona yazıyorum. Ömürlük bir gardaş kazandırdığı için 2yuze sonsuz teşekkürler.

Xaero’ya ithaftır….

Çocukluğumun plastik top kokulu yıllarında beceremedim hiç kağıttan uçaklarla arkadaş olabilmeyi. Ne zaman elimi uzatsam hep bir adım geri kaçtılar benden. Ya kağıdımı beğenmezlerdi, ya da kanatlarını…

Oysa ki ben; gökte uçan her uçağa selam verirdim avazım çıktığı kadar bağırarak, “bir gün ben de uçacağım” diye. Çocuk aklı ya, bir günde tüm dünyayı gezebileceğimi hayal ederdim hep. Farklı insanlar, farklı arkadaşlar görebilmek, farklı oyunlar öğrenebilmekti amacım. Babası olmayana ayakkabı, abisi olmayana oyuncak alacaktım.

Arkadaşlarımın yaptığı kağıt uçaklar hep düz giderken, benim uçaklarım aksine ters yöne gidiyordu. Geleceğe yönelik bir işaret olabileceğini düşünemeyecek kadar küçük olduğumdan, her seferine yeni bir kağıt ile deniyordum… olmuyordu…

Şimdiki çocuklara imrenmiyor değilim hani, ellerinde uzaktan kumandaları ile akülü uçakları uçuran çocuklar.
Ya da  evinden işine özel uçakları giden “çocuk” lar…

Bizim tek uçurabildiğimiz kağıttan uçaklardı…

ve hala yaptığım kağıt uçaklar ters yöne uçuyor.

Hayatımın akış yönüne…

Büyüdüğünü zannedersin. Hayat, omuzlarına istiap haddinin çok çok üzerinde bir yükü yüklemiştir bile. Sorumluluk aldığını düşündüğün için son derece sevinir, verilen bu ağır yükün altında ezilmemeye çalışırsın. Dik durabilmek, “ben bunu başardım” diyebilmek için vargücünle savaşırsın etrafındaki olumsuzluklarla. Ama bir yandan da,  senin asla büyümediğini düşünen, herzaman herşeyi kabul edebileceğine inanan insanlar mevcuttur. Bu kişiler; yapılan herşeyin “senin iyiliğin için” olduğunu söyler dururlar her fırsatta, savunma olarak. Onlara göre sen asla birşeyi doğru yapamazsın. Mutlaka senin yaptığında bir kusur, eksiklik olmak zorundadır.

Omuzlarındaki görevin bilincinde asla olamazsın mesela onların gözünde… Sen sadece onları örnek almalısın. Onlar, her zaman en doğruyu, en iyiyi, en muhteşemi bilirler. Sakın ha! asla onların herhangi bir konuda yanlış yaptıklarını dile getirme. Bu senin bittiğin andır. Teorik olarak yanlışlığı ispatlı bir şey dahi olsa, onlar yaptığı için doğrudur, görmezden gelmelisin. büyütmemelisin…

Hata; her insana eşit olarak dağıtılmış tecrübe öğretmenidir. Herhangi bir konuda “hata” yaptığın kadar “tecrübeli” olacağına inan. Fakaat, bu sadece senin için geçerli bir kuramdır. Asla onlara karşı hata kelimesini aynı cümleler içinde kullanma. Eğer bunu şaşkaza yaptıysan, bil ki artık hatalı olan “sensin”…

Mesela; sen asla sinirlenemezsin. Yaşın kaç olursa olsun, senin sinirlenme yetkin yoktur. Senin günün kötü ve stresli geçemez. Asla kimse senin bam teline basamaz. Sen her daim yüze gülen, sırıtkan, herşeye evet diyen kişisin. Üzgünüm, hayat perdesindeki rolün bu. Toprak olana kadar devam edecek olan bu tiyatro da, sana verilen rolden başka bir role terfi etme şansın milyonda sıfır buçuktur.
“Amaan boşver, büyüyünce olur” deme sakın, zaten büyümeyen bir varlıksın.
Sinir tellerinin gergin olduğu bir günün akşamı asla sofradan kalkıp gidemezsin. Gittiğin an, o sofraya bir daha oturamamakla tehdit edilebilirsin çok rahat bir şekilde. O sofrada tek tehditlik yerim mi var düşüncesine kapılırsın bir kaç saniye. mecburiyetten dolayı yine “büyümediğin” için oturursun yerine. Çünkü senin özgür bir iraden yoktur. Planlı programlı hazır bir senaryo içerisinde basit bir rolün oyuncususun.

İşin en ilginç yanını söyleyim mi sana? Bu hayat oyunundaki rolünden istifa etme hakkın da doğmadan önce alınmıştır elinden. “Herşey senin için” mantığı üzerine kurulu, senin asla sen olamayacağın ve asla hiçbirşeyi bilemeyeceğin bir düzenek içinde, rutine bağlanmış bir makine gibi çarkı çevirirsin sürekli…

… hayıflanıp durma. Yazının başında da söyledim ya, yaşının kaç olduğu önemli değil.

Sen “asla” büyümeyeceksin.

Nasıl bir psikoloji ile yazılmış bir şarkıdır ki bu. Söyleyeceği ilk şarkıyı mutlu insanlara adıyor söyleyen. Bir dönem mutluluğu yaşamış belli ki armağan eden titreyen ses… Kendisindeki tatlı acı hatıraları bir kenara bırakın, “saadeti” bile bu şarkıyla bulduğunu yüreklice söylüyor…ve bu şarkı da hayatında öğrenebileceği belki en önemli kuralı öğrendiğini paylaşıyor bizlerle: “her şeye sahip olmak isteyen, elindekini de kaybediyor.”

Öznelerin sürekli tatile çıkıp keyif yaptığı, bol miktarda nesne ile yaşanmış  bir hayat olmalı bu. İçindeki sıfatların “değerli” olduğu bir hayat. Şarkıyı söyleyen kişi kendi ile o kadar özümsemiş ki, söylemeye başladığı anki ses renginden , şarkı bitene kadar hayat filmini izliyorsunuz.

Kimdir cefa eden? Neden yapıyorlar, bilmiyor. Ruhunu daraltan, karanlık bulutları üzerine yollayan kişileri bile umursamıyor, hayat oyununda rakibine yenik düşen kadın. Yine de korkmuyor bunlardan, kaderinden korktuğu kadar…Anlam veremiyor çektiği çilelerin “delilik” ile nitelendirilmesine. Çünkü biliyor asıl deliliği uğruna her şeyini adadığı sevgilisi, ve açıkça itiraf ediyor bunu.

Bir karagözlü için söylenebilecek belki de dünyanın en anlamlı şarkısı bu, “Sevemedim karagözlüm”.  Belkıs Özener, “Sahibinin sesinden” albümünden.

Dinlemenizi tavsiye ederim.

Aidiyet duygusunun bilinçaltına yaşattığı derin işkencelerin eseri olabilir bu. Yada hayat bulmacamdaki boş karelere yazacak bir isim henüz bulamamışlığım, bilemiyorum. Tam bu düşünce ikileminde sek sek oynarken, hoparlörden akmaya başlayan “antistar” , hücrelerime doğru yolculuğa çıkıyor. Bir şarkı nasıl bu kadar hedefi 12 den vurur diye düşünüyorum.

Akrep ve yelkovan “12” rakamı üzerinde bir günde ikinci defa öpüştükten sonra geçen her dakika, insanın saçmalama oranını arttırıyor. Hatta yukarıdaki iki paragraf, saatin ne kadar geçmişliğinin basit bir göstergesi kabul edilebilir.

Lütfen kızmayın bana, gecikmiş dakikaların terbiyesizliğine verin tüm saçmalıkları. Hepimizin ortak amaç ve buluşma noktası değil mi saçmalayanlar derneği?
…ve ben de buradayım. Derneğe üyeyim.

Size, Enderun mektebinden mürekkep getirdim…